PRZEMIANA FENIKSA

Co sądzą o mnie PRAWDZIWI WYZNAWCY CHRYSTUSA...

2012-01-16T02:51:00.000-08:00

Dla wszystkich odczuwających podmuch wiatru wolności i nieograniczoności ludziej istoty oczywistym jest, że podążanie wybraną przez siebie drogą duchowych poszukiwań jest świętym prawem każdego człowieka pragnącego poznawać siebie i życie.

Wczoraj na moim blogu zamieszczony został, przez niestety anonimowego czytelnika, komentarz deprecjonujący moją możliwość obcowania z Bogiem w sposób wybrany i akceptowany przeze mnie.

(Nowy komentarz do posta "MOJĄ SIŁĄ JEST CISZA. NATCHNIONY ŚWIAT AKIANE KRAM..." dodany przez Anonimowy :

piszesz o kobiecie ktora widziala Boga, ktora mowi o Bogu a sama patrzysz a niewidzisz... http://www.archibial.pl/czas/arch27/art/newage.htm )

Osoba ta do swojego komentarza załączyła link kierujący na stronę archibal.pl, bezpośrednio do artykułu pt. "Refleksje na temat literatury new age".

Przekaz zawarty w tym działaniu jest dość oczywisty-miała mi zostać wskazana "właściwa" postawa duchowa, naprawiająca moje "zgubne",w mniemaniu autora wpisu, skłonności do podążania nurtem wiary, określonym jako new age.

Zaskoczona i zaciekawiona jednocześnie tak jednoznaczną negacją mojej ścieżki postępowania duchowego, postanowiłam przyjrzeć się bliżej refleksjom, które zostały mi zalecone do przeczytania.

Moje zaskoczeie nie miało granic, gdy zostałam przekierowana na stronę archidiecezji kościoła katolickiego z Białego Stoku, bezpośrednio do artykułu pt. "Refleksje na temat literatury new age".

Ogólny wydźwięk artykułu nie pozostawia wątpliwości, że został napisany przez osobę poruszającą się w obszarze religii katolickiej w sposób nie zezwalający na przyjęcie choćby cienia innego punktu widzenia. Największym jednak zakoczeniem okazało się dla mnie kwestie, które najprościej będzie ująć w trzy kategorie.

Po pierwsze artykuł stanowi kolejne dla mnie i nieprzyjemne doświadczenie spotkania z ludżmi i ideologią kompletnego braku synchronizacji fundamentów wiary chrześcijańskiej z rozumieniem ich i wyrażaniem przez ludzi dumnie mieniącymi się prawdziwymi wyznawcami Chrystusa.

Po drugie ignorancja, z jaką autor wpisu wyraża się na temat mojej drogi duchowej, sugerując, że należy do nurtu nazwanego “new age”, daje wiele do myślenia na temat szacunku i miłości bliźniego, do jakich oczywiście wzywa wiara chrześcijańska.

Brak potrzeby zgłębienia mojego sposobu porozumiewania się z Bogiem, brak potrzeby poznania mnie jako człowieka i powierzchowne potraktowanie artykułów na blogu, poprzez wyciągnięcie wygodnych dla siebie wniosków i wrzucenie mnie do worka potępianych przez Kościół, przywodzi ponadto na myśl zamierzchłe czasy świętej inkwizycji.

Jak widać u schyłku dziejów, w momencie następowania wielkich ruchów energetyczncych na ziemi, stare moce odżywają i stają do walki z nowymi siłami światła. Dla widzących sercem i poszerzonym jego wzrokiem wynik tego starcia jest jednak oczywisty.

Trzecią i chyba dla mnie najbardziej zaskakującą kwestią jest zawarta w artykule, szczegółowa analiza słynnego dzieła Josepha Murphyego pt. "Potęga Podświadomości". Tu - w odróżnieniu od tekstów na moim blogu - wnikliwe przyjrzenie się treści książki zostało przeprowadzone - służyło bowiem bezpośrednio celowi masowego potępienia "heretyków" i wstrząśnięcia chrześcijańskim sumieniem, tak by je naprostować i oczyścić.

I tak książka, która uratowała życie, pomogła je naprawić lub też przypomnieć jego prawidła i zapomniane zasady tysiącom ludzi na całym świecie na przestrzeni dziesiątek lat, ukazana zostaje jako "dzieło szatana", ze wskazaniem na "szczególnie diabelskie" kwestie, sformułowania, słowa.

Bez dalszego wnikania w semantykę artykułu, dla przykładu zacytuję potępiające słowa autora artykułu na temat sposobu widzenia Boga przez Murphyego:

„Murphy zaraz na początku określa Boga jako jedyną istniejącą moc, jako powszechnego, wszechmocnego i żywego ducha stwórczego, który mieszka w sercu człowieka (s. 8). Zaś w dalszej części książki natkniemy się na słowa, które dla chrześcijanina brzmią jak bluźnierstwo: "Jestem silny. Jestem promienny. Jestem szczęśliwy. Jestem pełen natchnienia. Jestem oświecony. Jestem pełen miłości. Jestem dobry. Jestem pełen harmonii. Poczuj te stany umysłu, afirmuj je, wierz w nie. Cokolwiek będziesz przypisywał swemu 'Jestem', wierząc w to, tym się staniesz. To jest w tobie - to Bóg i nic innego być nie może. 'Jestem' - czyli życie, świadomość, czysty byt, istnienie, twoja prawdziwa jaźń jest Bogiem". (s. 46)

oraz

“Tymczasem Murphy nadaje imię, które należy się tylko Bogu – człowiekowi. Ale to jeszcze nie wszystko. Kilka stron dalej czytamy: “Ciało ludzkie jest w istocie szatą, jaką przywdziewa Bóg, wcielając się w człowieka (s.48) W taki to sposób okazuje się, że według filozofii Murphyego każdy człowiek jest wcieleniem Boga.”

Wypada tylko zadać retoryczne pytanie, czyż to nie sam Jezus powiedział do Żydów w jerozolimskiej świątyni:

„Czyż nie napisano w Waszym Prawie: Ja rzekłem: Bogami jesteście? Jeżeli Pismo nazywa Bogami tych, do których skierowano Słowo Boże – a Pisma nie można odrzucić (...)” J 10, 34-35

Wszystkich zainteresowanym lekturą artykułu, który został mi wskazany jako antidotum na moje heretyckie podejście do spraw wiary, odsyłam na stronę, na której zotał umieszczony ku chwale czystości wiary.

Osoby, które chcą podzielić się swoimi wnioskami zapraszam do pozostawienia komentarzy i dyskusji.

http://www.archibial.pl/czas/arch27/art/newage.htm

Dodatkowo polecam wizytę na stronie nota bene www.bogowie.org i między innymi artykuł o wnuczce świętej inkwizycji, powiązany tematycznie z poruszoną sprawą.

http://bogowie.org.pl/baza.php3?ido=11&poz=1

Pozdrawiam serdecznie.

Noworoczne życzenia AKCEPTACJI I CIERPLIWOŚCI

2011-12-27T06:43:00.000-08:00

Wycisz swój umysł,
uświadamiając sobie piękno świata
i ogromne, niezmierzone bogactwa,
które chowa w swym zanadrzu.

Wszystko, co chowasz w swoim wnętrzu,
co szczególnie odpowiada twej naturze -
czeka na ciebie w całości ukryte.

Z pewnością ci się ukaże.
Chociaż najpewniej nie zjawi się
przed wyznaczonym terminem.

Wszelki twój płacz i rozgorączkowanie
czy wyciąganie rąk nic tu nie pomoże.
Dlatego nawet tego nie próbuj...

Edward Carpenter

Wszystkim Odwiedzającym składam serdeczne życzenia wyjścia naprzeciw Nowemu Rokowi z otwartością w sercach i gotowością przyjęcia wyższego planu, przewidzianego wobec naszych indywidualnych i zbiorowych Dróg przez Świat.

LadyLotos

WOJOWNIK ŚWIATŁA MÓWI "NIE!"

2011-10-17T23:06:00.000-07:00

Skarby podążania duchową ścieżką zmian obsypują Czujnych i Wytrwałych podczas każdego kroku.

Zrównanie rytmu ludzkiego myślenia z boskim planem Wyższego Ja oznacza w istocie odejście od trybu rządzenia życiem - każdym szczegółem naszych planów i zamierzeń, odejście od “wtrącania się” w dobór narzędzi i środków, jakimi nasze cele mają być zrealizowane.

Owo poddanie się planowi Wyższego Ja, nie ma nic wspólnego z brakiem inicjatywy, działania, czy pomysłowości. Oznacza jedynie wyrażenie ufnego przekonania, że Wyższa Moc poprowadzi nas ku spełnieniom w najlepszy możliwy sposób, przekaże podpowiedzi, wskazówki i naukę.

Czasem będzie to oznaczało wyraźny sygnał do zaniechania realizacji danego celu i podążenia w innym kierunku. Rezygnacja z uporu, by dojść tam, gdzie się chciało i zaufanie, że jesteśmy prowadzeni bezpieczną drogą, może w takiej sytuacji otworzyć drzwi do krainy szczęścia, o jakiej wcześniej nawet nam się nie śniło.

Ci, którzy weszli z odwagą na tę właśnie ścieżkę cudów wiary, bardzo często, przed poszerzeniem się ich świata bezpieczeństwa i miłości, muszą przebyć lekcję mówienia “nie”. Najtrudniejszym doświadczeniem bywa ona dla tych, którzy w dzieciństwie nabyli postawy szukania akceptacji poprzez mówienie tego, co inni chcą usłyszeć, by zasłużyć na ich uwagę. Jednak owoce wytrwałości w praktykowaniu posługiwania się “nie”, kiedy czujemy “nie” to jedne z najdrogocenniejszych skarbów duchowej ścieżki. Bowiem “nie” czyni wolnym!

Umiejętność mówienia “nie” oznacza możliwość bycia w zgodzie ze sobą i robienia dokładnie tego, czego pragniemy, o ile oczywiście nie godzi to w dobro innych istot. To, co na początku może wydawać się przerażające – ma moc otwarcia przed nami drzwi do Raju na Ziemi.

Czy chcesz w dalszym ciągu żyć tak, jak życzą sobie inni? Czy chcesz w dalszym ciągu być bezwolną marionetką cudzych wyobrażeń o życiu, opinii, osądów, lęków i ograniczeń. Przecież jesteś dzieckiem Wszechświata, stworzonym do radości. Wybór należy do Ciebie.

BÓG ZJAWIA SIĘ INCOGNITO

2011-09-29T23:33:00.000-07:00

Z Prawdy na temat Jedności Istnienia wynika jasno, że my ludzie, tak jak zresztą inne istoty, jesteśmy tu na Ziemi, cząstkami Boga, zindywidualizowanymi i podróżującymi w fizycznej formie.

Jednocześnie, mimo tej indywidualizacji na niepowtarzalne “egzemplarze” i pozornego, fizycznego funkcjonowania w niezależnej formie cielesnej, jesteśmy nierozerwalnie połączeni z “Centralą Istnienia” - czyli z polem energo-informacyjnym, jak określają Ją np. fizycy kwantowi, czy Bogiem, jak nazywa Ją duchowość.

Zrywanie kolejnych warstw zasłon z podświadomości w celu dotarcia do esencji naszej prawdziwej, boskiej tożsamości, jest więc także krokiem ku zacieśnieniu poczucia połączenia z innymi istotami.

Wytrwałe poszukiwanie Prawdy o naturze rzeczywistości otwiera nam drzwi do świata, w którym ludzie żyjący wokół nas, rośliny, zwierzęta i inne formy materii, stają się zwierciadłem naszej prawdziwej, czystej jaźni, a także stopnia jej odkrycia.

Świadomość połączenia ze Wszystkim Co Istnieje, ukazuje nam bowiem drugą istotę, jako Świadomość podróżującą w innej formie materii – nic ponad To I nic mniej niż To! A ta Świadomość ubrana np. w formę człowieka, nagle pojawiającego się na naszej drodze, zawsze może mieć nam do przekazania ważną wiadomość – wskazówkę, dotyczącą dalszej podróży.

W drugiej istocie można się bowiem przejrzeć jak w zwierciadle, wyczytując informacje o swoich ukrytych, nieświadomych skłonnościach, przekonaniach, wyznawanych wzorcach działania. Dowiedzieć się można także, jak wiele już wykonaliśmy owocnej pracy duchowej, przyciągając do swojego życia istoty pełne mocy i miłości.

Dlatego tak ważne jest opanowanie sztuki wypatrywania i czytania znaków. Szczególnie , że jak pisze Agnes de Mille:

“Nie dzwonią fanfary, kiedy podejmowane są najważniejsze decyzje Twojego życia. Przeznaczenie objawia się w ciszy.”

SZKOŁA JEDNOŚCI YIN YANG

2011-09-03T00:55:00.000-07:00

Niewidzialna granica między światłem a ciemnością, wyrażana poprzez emocjonalny stosunek do rzeczy, zjawisk, spraw, jest tym elementem Rzeczywistości, który odgrywa kluczową rolę w Jej tworzeniu.

To od niego właśnie zależy, w jaki sposób budujemy swoje życie, czy dostrzegamy możliwości, jakie niesie ze sobą wybieranie emocji, zamiast posługiwania się automatycznymi, wyuczonymi reakcjami i bycia ich niewolnikiem.

Zgodnie ze starożytną filozofią i metafizyką chińską, opisującą życie jako ścisłe połączenie yin i yang-pierwiastka męskiego i żeńskiego-ciemności i światła, mocy i delikatności, we wszechświecie trwa nieprzerwanie taniec przeciwstawnych elementów, które jednocześnie stanowią swoje dopełnienie i nie mogą bez siebie funkcjonować.

Zaakceptowanie owej dwoistości natury w każdej formie istnienia, otwiera drzwi do prawdy o strumieniu życia, z którego biorą początek wszystkie możliwe warianty rzeczywistości.

Energia życia, spajająca wszystko w jedną całość, jest jednocześnie plastycznym materiałem w rękach, a raczej w myślach świadomych twórców, jakimi mają być szansę wszyscy ludzie podążający ścieżką poznania.

Cokolwiek zostanie postanowione na poziomie myśli, w dostateczny sposób “dokarmionej” energią (czyt. skoncentrowaną uwagą), przejawi się wcześniej, czy później w dostrzegalnej zmysłami Rzeczywistości.

Ze Światła (czyli czystej świadomości) może wyrosnąć więc ciemność, jeśli taki kierunek zostanie nadany myślom poprzez ich energetyczne dokarmianie (białe pole znaku yin yang z czarną kropką). Z ciemności zaś (pierwotna energia skażona myślą o niskiej wibracji) może zostać stworzone na powrót pole czystej świadomości (ciemna strona znaku Yin/yang z czarną kropką).

Dzięki nieustającemu ruchowi i zmianie, jakie trwają we wszystkich rodzajach gęstości energetycznej życia, minuta po minucie otrzymujemy dary nieograniczonych możliwości.

Kluczem do ich umiejętnego wykorzystania jest akceptacja bieżącej chwili z całym bagażem jej cech i właściwości - bez osądzania i rozgraniczania na ciemność i światło, z wiedzą, że światło zawsze zawiera w sobie zalążek nocy, a noc niesie ze sobą nadzieję nowego dnia.

TAJEMNICA OGRODU EDENU

2011-07-18T02:16:00.000-07:00

"To dziwne - myśli wojownik światła.
- Spotkałem w życiu wielu ludzi, którzy przy pierwszej nadarzającej się okazji, starają się pokazać to,
co w nich najgorsze.
Zasłaniają swoją wewnętrzną siłę agresją, a lęk przed samotnością kryją pod maską niezależności.
Nie wierzą we własną siłę i możliwości, ale bez ustanku przechwalają się nimi na cztery strony świata".
Wojownik dostrzega tę cechę u wielu mężczyzn i kobiet.
Nigdy nie daje się jednak zwieść pozorom i milczy, gdy ktoś usiłuje zwrócić na siebie uwagę.
Ale wykorzystuje najmniejszą nawet sposobność, by przezwyciężyć własne wady, bowiem inni ludzie bywają wspaniałym zwierciadłem dla nas samych.
Wojownik korzysta z każdej okazji, by stać się swoim własnym mistrzem." (Paulo Coelho)

Aspekt boskiej tożsamości, jakim w rzeczywistości jest ego, inaczej zwane „małym", bądź "niższym ja”, pozostaje problematycznym dla poszukiwacza Prawdy Absolutnej tak długo, jak długo jego natura nie zostanie w pełni rozpoznana, zrozumiana i uleczona.

Zaakceptowanie iluzji oddzielenia od Siły Stwórczej i jej czystej, pozytywnej natury przysporzyło ludzkości wieków dramatycznej szarpaniny z własną tożsamością, przebiegającej w ziemskim wymiarze doświadczeń.

Wizja życia oparta na umyśle, na ego, przejmowana niczym mutujący wirus z pokolenia na pokolenie, przywiodła ludzi do wyznawania i uznawania za naturalne poczucia oddzielenia od innych ludzi, od królestwa natury, a w konsekwencji doprowadziła do wytworzenia wszelkich, postaw naznaczonych rozdzieleniem-postaw braku empatii, znieczulenia, egoizmu, okrucieństwa wobec innych istot.

Wielki dar, jaki otrzymujemy, uczestnicząc w wielkiej, ewolucyjnej przemianie Planety Ziemi i jej przejściu w nową erę energetyczną, odkrywa jednocześnie wiedzę o byciu przez nas od wieków uczniami szkoły transformacji energii w ziemskim wymiarze doświadczeń.

Przebywając na Ziemi, pobieramy lekcje o zapomnianym wieki temu połączeniu z Domem Światła, z którego pochodzimy.

Jedną z najważniejszych lekcji i kluczem do przyjęcia nowych, prawidłowych przekonań, wynikających z naszej boskiej natury, jest nabycie, a raczej przypomnienie sobie poczucia jedności ze Wszystkim, Co Istnieje.

Ta największa i otoczona mgłą zapomnienia Prawda, daje szansę swego zbadania i poznania dosłownie na każdym kroku doświadczeń, w sytuacjach kontaktu z innymi istotami.

Największe pole do popisu w sprawdzaniu stopnia swojego poczucia jedności i korygowaniu go mamy w bezpośredniej relacji z drugim człowiekiem. W trakcie najbardziej błahej „rozmowy o pogodzie”, wyrobiwszy w sobie nawyk obserwowania siebie niejako „z boku”, mamy szansę otrzymać i przyjrzeć się nieskończonej ilości informacji zwrotnych, które wyrażają nasze zestrojenie z wysoką częstotliwością wibracyjną boskiej energii.

Wszelkie blokady, spięcia, zatrzymania na liniach przepływu energii, wytworzone nieuświadomioną, ukrytą krytyką, niechęcią, czy zadawnionymi ranami, zostaną nam ukazane w postaci niechcianych, nieprzyjemnych zachowań drugiego człowieka, a potępienie ich spowoduje wyłącznie pomnożenie niekorzystnego dla nas potencjału energii.

To dlatego właśnie duchowi nauczyciele wszystkich czasów przestrzegają przed pułapką niskich, szkodliwych wibracji, w którą wpaść można, ulegając nawykowi potępiania, krytyki, osądu, czy plotkowania.

Podobne przyciąga podobne, na dodatek ze wzmożoną siłą atakując swoje źródło. Wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni. Potępiając innych, potępiamy siebie, skażając swą pierwotnie krystalicznie czystą istotę na wygnanie z Ogrodu Edenu.

Oby natura Wojownika Światła, który wie, skąd pochodzi i dokąd zmierza, obudziła nas do zapomnianej Prawdy, bo czas nagli!

PORNEK NIESKOŃCZONOŚCI

2011-05-20T02:26:00.000-07:00

W kulminacyjnym momencie wiosny, 18 maja bieżącego roku, ukazała się kolejna książka Olgi Katarzyny Konopki pt. "PORANEK NIESKOŃCZONOŚCI".

Po opublikowaniu w ciągu ostatniego dziesięciolecia trzech, samodzielnie ilustrowanych zbiorów poezji, Autorka wyruszyła na podbój świata swojej wiedzy i wyobrażeń o życiu, wstępując na ścieżkę rozwoju duchowego. Dokonując rewolucji w swoim sposobie postrzegania rzeczywistości, wskutek poznanych Prawd o Wszechświecie, w 2009 roku zrealizowała swoje wielkie marzenie dotyczące opublikowania bajkowej księgi o twórczej mocy myśli , zatytułowanej "Podręcznik Spełniania Marzeń".

"Poranek nieskończoności " jest owocem kolejnego etapu duchowej wspinaczki Autorki.

"U progu Nowej Ery Kosmicznej, ludzkość staje w obliczu oszałamiającej szansy osiągnięcia prawdziwej Świadomości Życia i odzyskania swojej zapomnianej, boskiej tożsamości.
Legiony Wojowników Światła powstają z uśpienia, przypominając sobie naturalną Jedność ze Wszystkim, Co Istnieje, rzucając tym samym wyzwanie starym systemom społecznym, ekonomicznym, religijnym, podtrzymywanym przez wieki zastałymi przekonaniami.
Poranek Nieskończoności, wschodzi ponad światem ludzkich spraw, ukazując blask Prawdy Absolutnej o twórczej Mocy Świadomości, która otwiera ludzkiej rasie drzwi do Rajskiego Ogrodu Nieskończonych Możliwości.
Książka Niniejsza powstała w konsekwencji podążania przez Autorkę Ścieżką Duchowego Poznania i stanowi bogate źródło inspiracji i mocy dla wszystkich pragnących zgłębiać tajemnicę natury Życia w przełomowym momencie dziejów świata."

Tu przeczytasz fragment książki:
http://www.unibook.com/pl/Olga-Katarzyna-Konopka/PORANEK-NIESKO%C5%83CZONO%C5%9ACI

CIASNA BRAMA RAJU

2011-03-24T01:56:00.000-07:00

“Obrazy nocy wyczerpały swą moc i udały się na spoczynek. Gwiazdy, które dotrzymywały mi towarzystwa, wypowiedziały swoje pożegnanie. Długa, piękna noc uległa przemianie i dzień ziewa rozkosznie nad horyzontem. Kiedy światła gasną wokół mnie, a ognie na kominkach przeistaczają się w woale dymu, ja czekam na Ciebie z nadzieją w oczach i wiarą w sercu. Kiedy wiatr zmienia kierunek, a w przestworzach zaczynają być słyszalne ptasie trele, ja wiem, że jesteś tuż za rogiem. Wiem, że przybyłeś. Tak, jak każdej poprzedniej nocy, ja wiem, że przyjdziesz ... ponieważ zachowałam Wiarę..." ***

Przejście na jasną stronę życia okazuje się niejednokrotnie być drogą naznaczoną koniecznością pokonywania przeszkód w długim okresie czasu, a tym samym istną szkołą wytrwałości, cierpliwości i pokory.

Jeden z największych mistrzów życia zgodnego z naturalnymi prawami Wszechświata, Jezus z Nazaretu, wyraźnie zaznaczał w sowich naukach, że “Ciasna jest brama i wąska jest droga wiodąca do Życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują”.

Mówił także , że “Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Niebieskiego”.

A wszystko w związku z uwarunkowaniami życia ziemskiego, jakich uczymy się od otoczenia, w wibracje którego dostają się nasze wewnętrzne istoty po przybyciu na Planetę Ziemię.

W momencie narodzin, zgodnie z zamysłem Najwyższej Inteligencji, wiedza o naszym prawdziwym pochodzeniu, zostaje przesłonięta mgłą zapomnienia, inaczej bowiem nie byłoby możliwe odbycie szkolenia z zakresu transformacji energii emocjonalnej, w celu którego przybywamy na Planetę.

W zależności od tego, w jakim stopniu została w dzieciństwie rozbita nasza pierwotna, wewnętrzna integralność, wkraczamy na drogę lekcji, które dzięki inteligencji i ewoluowaniu życia, mogą zaprowadzić nas do wrót Rajskiego Ogrodu, bez konieczności opuszczania Ziemi. Mogą nas zaprowadzić jednocześnie w progi otchłani ciemności, jeśli nie podejmiemy decyzji o wstąpieniu na drogę Poznania Prawdy.

Stopień naszej świadomości i gotowość do jej poszerzania otwierają drogę ku duchowej wspinaczce, która może zakończyć niewyobrażalnym szczęściem dotychczasowe zmagania wynikające ze snu o życiu.

Kiedy obrazy nocy wyczerpują swą moc i udają się na spoczynek, na linii horyzontu pojawia się przebłysk światła dnia, zapowiedzi nowego świata, nowej ery. By uchwycić się linii horyzontu, na której jaśnieje nowy dzień, potrzeba wielkiego, niezłomnego serca, które wytrwale, mimo okaleczeń i upadków będzie wpatrywać się w Światło i pragnąć go ze wszystkich sił, tak by stać się jednym z Nim.

Kiedy Wczoraj odchodzi w woalach dymu i mgieł, a ptaki w przestworzach głoszą chwałę nowego dnia, potrzeba odwagi, by z wiarą wiedzieć, że Światło Jest Tutaj. Tak, jak każdej poprzedniej nocy i każdego następnego dnia wiedzieć, że przyjdzie. Z wiarą. Bez względu na koszty...

*** Tekst jest autorskim, wolnym przekładem opisu reklamowego zapachu "FAITH" koncernu Al Haramain, produkującego perfumy jak z "Baśni Tysiąca i Jednej Nocy".

Zainteresowanych egzotyką i oryginalnością niezwykłych produktów firmy Al Haramain zachęcam do odwiedzenia oficjalnej strony Al Haramain. :
www.alharamainperfumes.com

P.S. Niepowtarzalne perfumy "FAITH" firmy Al Haramain z Dalekiego Wschodu, których opis reklamowy posłużył mi za inspirację do napisania powyższych refleksji - do nabycia w Kąciku Handlowym "EDEN":

www.rajskiezakupy.otwarte24.pl

DEKLARACJA CZŁOWIEKA NOWEJ ERY

2011-01-13T02:34:00.000-08:00

Ponad 100 lat temu Christian D. Larson - prekursor Nowej Myśli dotyczącej samoświadomości i ewoluowaniu istoty ludzkiej ku boskiemu ideałowi, twórca imponującej liczby książek, stworzył potężnej mocy tekst zasad szczęśliwego życia, zwany “Credo Optymisty”.

Tekst ten został upubliczniony po raz pierwszy w 1912 roku w książce Larsona pt. “Your forces and how to use them".
Jego skróconej wersji używają członkowie Optimist International, czyli międzynarodowej grupy ludzi zmieniających świat na lepsze.

Otrzymawszy w pierwszych chwilach podróży przez Nowy Rok tak niezwykły prezent od stale postępującego naprzód Życia, chcę pochwalić się nim i podzielić ze wszystkimi poszukiwaczami drogowskazów. Do Creda, załączam serdeczne życzenia efektywnego wspinania się po szczeblach drabiny doskonałości.

Nieustających kąpieli w błogości Prawdy!

CREDO OPTYMISTY

“Obiecaj sobie, że:

Będziesz tak silny, że nic nie zmąci Twojego spokoju ducha.

Będziesz rozmawiał o zdrowiu, szczęściu i dobrobycie z każdą osobą, którą spotkasz.

Postarasz się, żeby każdy Twój przyjaciel poczuł się wyjątkowy.

Będziesz tryskał optymizmem i szukał dobrych stron każdej sytuacji.

Będziesz zawsze myślał o najlepszym, pracował dla najlepszych i oczekiwał najlepszego.

Będziesz tak samo entuzjastyczny wobec sukcesów innych ludzi, jak wobec własnych.

Zapomnisz o błędach z przeszłości i skupisz się na tym, co chcesz osiągnąć w przyszłości.

Zachowasz pogodę ducha bez względu na okoliczności i obdarzysz uśmiechem każdego, kogo spotkasz na Twojej drodze.

Skupisz się na udoskonalaniu siebie tak bardzo, że nie będziesz miał już czasu na krytykowanie innych.

Będziesz zbyt pogodny, żeby się martwić, zbyt szlachetny, żeby się złościć, zbyt silny, żeby się bać i zbyt szczęśliwy by myśleć o kłopotach.

Będziesz myślał dobrze o sobie i ogłaszał ten fakt całemu światu - nie głośnymi słowami, lecz wspaniałymi czynami.

Będziesz żył w przekonaniu, że cały świat jest po Twojej stronie, jeśli tylko pozostaniesz wierny temu, co jest w Tobie najlepsze.”

Wizualizacja Kreda Optymisty w języku angielskim - kliknij tutaj.

ŚWIĄTECZNA MYŚL O RÓWNOWADZE

2010-12-23T04:17:00.000-08:00

Prawo Równowagi. Prawo, które, wpisane w całość porządku energetycznego Wszechświata, wzywa do respektowania go, ukazując dramatyczne często historie niesubordynacji Istot.

Wszystko bowiem, Co Istnieje, włączone jest w strumień życia poprzez Pierwotną Zasadę, Praprzyczynę, Boga, podlegając temu potężnemu Prawu bez wyjątku. Prawo zaś to wyraża się w losach wszystkich Istot stosownie do częstotliwości "użytkowanej" energii.

Gatunki znajdujące się na niższym, w stosunku do człowieka, stadium zaawansowania, jeśli chodzi o posługiwanie się świadomością istnienia, wyrażają impuls życia w sposób inaturalny ,dążąc do jak najmniejszych strat energetycznych, a więc zachowania Prawa Równowagi. Człowiek, paradoksalnie, mając największe pole do popisu w płynięciu z nurtem Praprzyczyny Istnienia, zdolny do rozpoznania swego oryginalnego, boskiego dziedzictwa, władny wystąpić z jeziora nieświadomości i przypomnieć sobie zasady harmonii życia i ocalić w ten sposób zarówno siebie, jak i wszystkich pozostających w obrębie jego świadomości, niejednokrotnie pogrążony jest w dalszym ciągu w głębokim śnie życiu, łamiąc tym samym ustawicznie jego Podstawowe Prawo.

W skali globalnej przecież, ekspansywna działalność człowieka, polegająca na grabieżczym korzystaniu z wszelkiego rodzaju dóbr naturalnych, wywołuje zdarzenia energetyczne o charakterze klęsk i przerażających katastrof, które są niczym innym jak tylko naturalnym dążeniem życia do przełamania patologicznych sytuacji i przywołania stanu równowagi. W mikroskali, podobne katastrofy dotyczą codzienności miliardów istot na ziemi, które w swych osobistych losach i sprawach, stale dokonują energetycznych nadużyć, sprowadzając na siebie niekończące się dramaty.

Jedna z najbardziej według mnie wyrazistych nauk duchowych na temat poszanowania tego wielkiego Prawa Życia, to przekazana przez Mistrza Duchowego Gautamę Buddę, ponad 2,5 tysiąca lat temu, pod postacią Nauki o Drodze Środka.

Książę Gautama, próbując zarówno skrajnego dobrobytu, jak i później ascezy jako sposobu życia, rozpoznał wewnętrznym wzrokiem Prawo Równowagi, jako potężną siłę określającą ład we Wszechświecie, a podporządkowanie się tej sile - jako jedyną drogę osiągnięcia harmonijnego przechodzenia od jednego punktu w życiu do drugiego i realizowania kolejnych zadań.

Moje myśli przepełnia dziś wdzięczność za kolejne przypomnienie przez Święta o konieczności obserwacji wahadełka życia i dbania o jego stały rytm tak, by kołysało się w wytyczonym obrębie Prawa Równowagi, dzięki czemu nasza Podróż odbywać się będzie w zgodzie z nurtem strumienia życia i przerastać najpiękniejsze z fantastycznych historii, czyniąc niemożliwe – istniejącym w zasięgu ręki.

Wszystkim Internautom przesyłam życzenia Świąt Bożego Narodzenia przeżywanych w aurze RÓWNOWAGI i uniwersalnej MIŁOŚCI.

FILOZOFIA DOKTOR ŻABY

2010-10-01T04:11:00.000-07:00

Poddanie się procesowi uzyskiwania, a ściślej mówiąc, odzyskiwania świadomości natury życia, rozpoczyna się w momencie nastania energetycznej gotowości.

Ze względu na podstawowe Prawo Wszechświata, stanowiące o przyciąganiu się form , fal energii, obdarzonych podobną częstotliwością wibracyjną, przebłyski Prawdy Absolutnej zaczynają pojawiać się w życiu jednostki dokładnie w momencie, gdy energia w niej i wokół niej osiągnie dostateczną częstotliwość drgań.

I właśnie w związku z tym nieskończenie precyzyjnym, doskonałym Prawem, mającym swe źródło w działaniu Najwyższej Inteligencji, nie jest możliwym narzucenie, wymuszenie, bądź przyspieszenie dokonywania zmian na lepsze w sprawach drugiego człowieka.

Dla każdej Istoty przejawiającej się w ludzkiej formie doświadczeń istnieje niepowtarzalna droga i czas odzyskiwania pamięci o boskim dziedzictwie i pochodzeniu, jakim zostaliśmy obdarzeni.

Nasza automatyczna, wyuczona chęć wskazywania innym sposobu życia powinna stać się jednym z podstawowych obszarów rygorystycznego poskramiania naszego małego, fałszywego ego, wyznającego tzw. wizję podzielenia, według której patrzymy na innych w sposób ograniczony, w odniesieniu do własnych warunków.

Tymczasem Ci Inni, podobnie jak wszystko, co nas otacza, ze względu na oryginalny impuls życia, pierwotną przyczynę istnienia, która ożywia w tym samym stopniu wszystkie istoty, są integralną częścią nas, jednakże nie osiągnęli jeszcze po prostu gotowości energetycznej, która umożliwia zajrzeć za zasłonę niewiedzy i odzyskać poprzez przypomnienie, Prawdę o swoje naturze.

Światowej sławy nauczyciel kultury i filozofii wedyjskiej – Śri Śrimad A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, przytacza w jednej ze swych książek sugestywną metaforę o próbie otwarcia świadomości innej istoty, gdy jej wizja życia jest jeszcze mocno zawężona:

“Pewnego razu żyła sobie w studni żaba. Kiedy przyjaciel powiedział jej o istnieniu Oceanu Atlantyckiego, zapytała go: "Co to jest ten Ocean Atlantycki?"

"To ogromny zbiornik wodny" – odpowiedział przyjaciel. "Jak duży? Dwukrotnie większy od tej studni?"

"O, nie... O wiele, wiele większy" – odpowiedział przyjaciel. "O ile większy? Dziesięć razy większy?" W ten sposób żaba wysilała swój mózg, ale jak można w ten sposób zrozumieć ogrom wielkiego oceanu? “*

Oby każdego dnia od nowa naszą stałą praktyką wynurzania się z rzeczywistości uwarunkowań i ograniczeń, była pamięć o tym, że Wszyscy Jesteśmy w Podróży. Każdy jednak tę Podróż odbywa we właściwym dla niego tempie i wybierając odpowiedni środek lokomocji.

Zamiast drwić, krytykować i ponaglać tych, którzy idą pieszo, otwórzmy na nich współczujące serca i wyciągnijmy dłonie do pomocy, powtarzając bezustannie:

Akceptuję ewolucję innych. To, jacy są w tym momencie, służy ich najwyższemu dobru.

Pozdrawiam słonecznie!

LadyLotos

*Cytat pochodzi z książki Śri Śrimad A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada pt. “Źródłem życia jest życie”, wydanej przez The Bhaktivedanta Book Trust w 1991 roku.

WAKACYJNE POZDROWIENIA

2010-07-28T11:32:00.000-07:00

“ Chociaż jestem tylko małym i samotnym owocem, który przywiera do winorośli, sprawiłeś jednak, że różnię się od innych. Naprawdę musi dla mnie istnieć szczególne miejsce. Prowadź mnie. Pomóż mi. Wskaż mi drogę.

Pozwól niech stanę się dokładnie taki, jak to przewidziałeś, gdy wybrałeś i zasiałeś moje ziarno, by rozwijało się w winnicy Świata.

Pomóż temu pokornemu Kupcowi...

Prowadź mnie Boże..."

Og Mandino "Pergaminy"

Wszystkim przekraczającym progi Przemiany Feniksa przesyłam słoneczne pozdrowienia z mojego Miejsca we Wszechświecie, czyli - z pachnących latem Nizin w Centrum Polski - oraz wyrazy wielkiej radości w związku z odwiedzinami, jakie miały, mają miejsce i jakie dopiero Wszechświat potajemnie zaaranżuje.:-)

Dziękuję Wam z całego serca, Drodzy Pracownicy Boskiej Winnicy, którzy pukając czasem niespodziewanie w ekran komputera, przynosicie mi przepełnione Światłem wiadomości z różnych rejonów Boskiego Uniwersytetu, wskazujące dyskretnie kierunek dalszej Drogi.

Niech każdy kolejny dzień, jaki nastąpi będzie dla nas fragmentem wiecznych wakacji-wakacji od ograniczeń i wszelkich form niskich wibracji.:-)

LADY LOTOS

FOTO-ODBITKA

2010-05-03T01:36:00.000-07:00

Z pewnością zastanawialiście się, Drodzy Bracia i Siostry Podróżujący ku Poznaniu Swej Prawdziwej Natury, w jaki sposób realizować ideał Jedności ze Wszechświatem w trakcie wykonywania "zwyczajnych czynności".

Z pewnością też, osiągnąwszy świadomość niepodzielności stanu bycia z Bogiem i w Bogu -na czas medytacji i skupienia i na czas „zwyczajności”, nosicie w sercu stałą tęsknotę i dążność do stopienia się ze Wszystkim, Co Istnieje.

Tak naprawdę, ta dążność jest w rzeczywistości wielkim błogosławieństwem dla systematycznego wspinania się po drabinie wyśnionego „sukcesu”. Jest głosem Przewodnika, łagodnie, lecz stanowczo przypominającego o Celu Drogi i niezbędnej do jej ukończenia samodyscyplinie.

Wartość wynikająca z podporządkowania się zaleceniom tego wewnętrznego Przewodnika polega na zauważalnym efekcie Wielkiej Zmiany.

Drobnymi krokami, ale stawianymi bez ustanku i z przekonaniem, że zaprowadzą nas do Raju Jedności, wydeptujemy powoli swoje bezgraniczne, trwałe szczęście.

I widzieć zaczynamy wyraziście, że głównymi składnikami tego stanu permanentnej radości i harmonii jest wynurzenie się z iluzji życia, jaką nakładała na nas wiara w istnienie Przeszłości i Przyszłości.

Odtąd wszystkim, co ma sens staje się autentycznie odczucie świętości Chwili Teraźniejszej oraz potrzeba Jej uświęcenia uwagą i pełnią Obecności.

Istnieją niezliczone sposoby na przyciągnięcie swojej uwagi do Teraz, do wybrania i zastosowania w zależności od okoliczności oraz naszej wewnętrznej gotowości.

Jedna z najcudowniejszych i najskuteczniejszych metod tworzenia cudu uważności, jaką stosuję, pochodzi z nauk buddyjskiego mnicha, nauczyciela Thich Nhat Hanh. Dotyczy ona pracy z ruchem, z chodzeniem, jest samą esencją medytacji w ruchu. Niezależnie od tego, czy spacerujemy z psem, czy jesteśmy w trakcie zakupów, czy pędzimy do pracy, możemy wykorzystać ruch do tego, by stał się on darem dla świata i dla nas jednocześnie.

Wystarczy wyobrazić sobie, że przy każdym zetknięciu naszych stóp z ziemią, „drukujemy” świetlną odbitkę, przekazując dawkę energii do Ziemi.

Osobiście, powtarzam dodatkowo w myślach, w rytm kroków, dzieląc na sylaby „mantrę” : „ Step, by step I print The Light on the ground.”, czyli „Ka-żdym kro-kiem dru-ku-ję Świa-tło na Zie-mi.” (wersja angielska jest dla mnie bardziej melodyjna i sylabodzielna).

A na koniec przebytej drogi oglądam się za siebie i uśmiecham na „widok” złotej, migoczącej wstęgi, wijącej się na chodniku. I myślę : „kawał dobrej roboty”. Jestem Światłem, to takie proste... :)

Słonecznie pozdrawiam!

Lady Lotos

LEKCJA O ZEMŚCIE

2010-04-30T23:59:00.000-07:00

Czy przypominacie sobie, Drodzy Bracia i Siostry, Podróżujący ku Poznaniu Swojej Prawdziwej Natury, doświadczenie „zemsty na przedmiocie”?

Czy przypominacie sobie ten moment, być może nawet niejeden, kiedy uderzając się o niezauważoną rzecz, wyrosłą nagle na drodze ścianę, czy przewracając się z powodu nie wiadomo skąd pojawiającej się nierówności na drodze, zareagowaliście „zbrodnią w afekcie”?

Czy pamiętacie emocje, jakie towarzyszyły automatycznej reakcji na zdarzenie, gdy wymierzaliście sprawiedliwość, jak się wam wydawało „źródłu”, „sprawcy” zaistniałej sytuacji?
Patrząc z perspektywy własnego wynurzania się na powierzchnię Jeziora Bytu, widzę niezliczoną ilość takich chwil, kiedy moja ręka sprawiedliwości dosięgała rozmaite formy materii „odpowiedzialne” za moje fizyczne i psychiczne zranienie: za ból i spływające po policzkach łzy oburzenia, wstrząsu i wściekłości.

Widzę minione pojedynki z materią i z każdą chwilą coraz rozleglejszy uśmiech zaczyna gościć na mojej twarzy i w sercu pod wpływem tych wspomnień.
Szczególnym zaś składnikiem tego uśmiechu jest wdzięczność zrozumienia i poznania, która oświetla ten aspekt funkcjonowania w gęstości ziemskiej materii, ukazując pełną wiedzę i prawdę o nim.

Uśmiech ten towarzyszy mi również wtedy, gdy płynąc w stronę Słońca i będąc coraz bliżej niego, jestem ćwiczona przez Wszechświat w sztuce perfekcyjnego opanowania zasady kontaktu z materią.

Dziś bowiem nie mogę usprawiedliwić się choćby częściową niewiedzą i przenieść choćby części „winy” na formy, które wyrosły przede mną i mnie zraniły. Ponieważ wiem doskonale (a wiedza ta nie bazuje na przyswojonej teorii, ale głębokim przeświadczeniu, intuicji), że za każdym razem, gdy dochodzi do sytuacji „konfliktu z materią”, oznacza to tylko i wyłącznie ... rozproszenie mojego bycia w Tu i Teraz. Odłączenie się od zogniskowania świadomości na obecnej chwili. Rozminięcie się z cudem uważności.
Któż pilnuje mojego życia Tutaj, w jedynej chwili, jaka istnieje, jeśli pozwalam Umysłowi zabrać się na myślową wycieczkę w przeszłość, czy przyszłość np. podczas przechodzenia na drugą stronę ulicy w ruchliwym miejscu?

Hołdując Potędze Teraźniejszości, zatapiając się w świętej chwili obecnej, zakorzeniając w Istnieniu, które zawsze jest w Teraz i tylko w Teraz, zestrajam swoje wibracje z nurtem życia i jego boskością.
Lekcje ze strony przedmiotów stają się coraz rzadsze, w miarę jak postępuję na Ścieżce Uważności. A jeśli zdarza się mi jeszcze zderzyć ze ściana, potknąć lub skaleczyć, staję się natychmiast obserwatorem tego, co się dzieje i natychmiast przywracam się do świadomości chwili obecnej. Głęboki oddech pozwala szybko wyciszyć ból fizyczny, jeśli taki się pojawił, a za moment mogę już spojrzeć na to, co wyrosło przede mną z ... wdzięcznością. I powiedzieć cicho : „ dziękuję za przypomnienie, rzeczywiście przez chwilę nie było mnie tutaj...”

NIESKOŃCZONA MĄDROŚĆ RZEKI

2010-04-29T09:28:00.000-07:00

Czy widzieliście kiedyś, Drodzy Siostry i Bracia Podróżujący Ku Poznaniu Swej Prawdziwej Natury, rzekę podczas ataku szału?

Czy widzieliście rzekę, która wskutek pojawienia się na jej drodze, tzw. „przeciwności losu” wyskakiwałaby z furią z własnego koryta, obryzgując niezadowoleniem wszystko i wszystkich wokół i próbującą w ten sposób rozwiązać pojawiający się problem?

Czy widzieliście rzekę, która napotykając kamień na swoim dnie:

sprzeciwiłaby się tej sytuacji,
wyraziła odczuwany sprzeciw wzburzeniem,
starała się za wszelką cenę wyzwolić się od niechcianego problemu,
wyrywała z wściekłością kamień z dna,
popadła w depresję lub stan permanentnego niezadowolenia w sytuacji nieskuteczności swoich działań, mających na celu likwidację kłopotu?

Domyślam się, że wizja opisanej sytuacji i jej absurdalność, w większości przyprawia wszystkich najpierw o śmiech, a przynajmniej o uśmiech. Domyślam się również, że spora część Podróżujących Ku Poznaniu Swej Prawdziwej Natury,podobnie jak jak, pod wpływem tego obrazu zafaluje wewnętrznie ku głębszej refleksji. A refleksja ta może okazać się jednym z najpiękniejszych i najbardziej uwalniających kroków na drodze do zjednoczenia z Prawdą Światła.

Bo czyż w trakcie objęcia tego obrazu wewnętrzną uwagą, oświetlenia go pełną świadomością, nie pojawia się odczucie pewnego rodzaju zażenowania naszym ludzkim pogrążeniem w hałasie, chaosie i kontroli Umysłu, która doprowadziła nas na skraj wypaczenia w posługiwaniu się Wyższą, Naturalną mądrością?

Oto bowiem nieskończona mądrość rzeki, tak silnie związanej z Energią, Która Wszystko Przenika, udziela nam lekcji przypomnienia:

Co czyni rzeka, gdy napotyka na swym dnie kamień? Opływa go...
Nieporuszona, tak samo głęboko pogrążona w Ciszy i Świętości Bytu. Nie dokonująca żadnego rozróżnienia na dobro i zło, na problem i jego brak.

A na dodatek w swej łagodności, spokoju i nieporuszeniu, skrywa moc, dla oddania której żadne słowa nie są dość twórcze. Jak napisał chiński filozof Lao Tse w swym wielkim dziele „Tao Te King”:
"Woda to najbardziej miękka i słaba istota na świecie, lecz w pokonywaniu twardego i zakrzepłego jest niezwyciężona i nie ma sobie równego na świecie. Słabi zwyciężają silnych, miękkie pokonuje twarde."
I więcej słów już nie potrzeba. W milczeniu obejmijmy tę prawdę sercem i pozwólmy się jej prowadzić do Światła. Nieskończona mądrość rzeki niechaj na zawsze pozostanie naszym nauczycielem.

Lady Lotos

PODRĘCZNIK SPEŁNIANIA MARZEŃ

2009-11-17T22:54:00.001-08:00

"PODRĘCZNIK SPEŁNIANIA MARZEŃ" WĘDRUJE POD STRZECHY!

7 listopada 2009 roku, nakładem Wydawnictwa BLACK UNICORN, ukazał się "Podręcznik Spełniania Marzeń" Olgi Katarzyny Konopki.

Podręcznik Spełniania Marzeń jest uporządkowaną opowieścią o naturze Rewolucji Ludzkiego Wnętrza, prowadzącej do osiągnięcia daru świadomości życia, a w konsekwencji – umiejętności bycia szczęśliwym człowiekiem. Jest też księgą historii ludzi, którzy przeżyli swój Proces Przemiany, podejmując wyzwanie rzucone im przez Wszechświat i odnajdując za drzwiami tej metamorfozy, spełnienie i szczęście.
Określenie „podręcznik” (z definicji książka o charakterze dydaktycznym, porządkująca wiadomości z danej dziedziny), znakomicie współgra z naturą Rewolucji związanej ze zmianą starych schematów myślenia. Jedną bowiem z największych tajemnic szczęśliwego życia pod słońcem tej Ziemi, jest obdarzenie pełnią wartości w równym stopniu materii i świata ducha, odnalezienie równowagi między tymi formami energii w swoim świecie.

Nadanie kształtów praktycznego zbioru wiedzy procesom, balansującym dla niewtajemniczonych na pograniczu baśniowych światów, stanowi manifestację tego właśnie, najbardziej rewolucyjnego w Rewolucji Przebudzenia, warunku przędzenia szczęśliwych nocy i dni.

"Wszystkich, którym trzeba jednego choć argumentu na rzecz przełamania nieufności do Gwiazd, argumentu na rzecz potęgi wiary w niemożliwe i jej sprawczej mocy, zapraszam do poznania historii Krain Spełniających Się Marzeń, rozpostartych pod nagłówkami kolejnych rozdziałów Podręcznika.
A po zamknięciu książki – zachęcam do użyczenia głosu swej Duszy i podjęcia decyzji o podróży w celu znalezienia Ziemi Kiedyś Sobie Obiecanej.
Odpowiedzi na wszystkie pytania są w nas. Przypomnijmy sobie swoje marzenia."
Autorka

P.S. "Podręcznik Spełniania Marzeń" zakupić można poprzez serwis Allegro.pl, na aukcjach użytkownika IMPRESJA7_2006 lub zamawiając bezpośrednio u Autorki (adres e-mail: czarypowszednie@wp.pl). Na życzenie książka zostanie zadedykowana imiennie osobie, dla której jest przeznaczona.

MODLITWA LOTOSU

2009-11-10T08:41:00.000-08:00

"I nadeszła chwila, w której ryzyko pozostania ściśniętym pąkiem stało się bardziej bolesne od ryzyka rozkwitnięcia."

Anais Nin

Natura kwiatu lotosu stanowi niezwykłą opowieść, obrazującą wędrówkę ludzkiej istoty ku Światłu Poznania.
Cud piękna rozwiniętego kwiatu rodzi się w warunkach, gdzie trudno, według ziemskiej koncepcji myślenia, upatrywać choćby śladów doskonałości.
Początek ewoluowania bowiem, zachwycającego później lotosu, dokonuje się w mulistym dnie stawu, w ciemności i gęstości materii, którą z mozołem roślina musi pokonywać, chcąc wzrastać i utorować sobie dalszą drogę ku Górze.
A chęć wzrostu jest wpisana ściśle w jej funkcjonowanie. Nieopisanie inteligenta Siła stale wibruje w istocie rośliny, dźwięczną melodią Życia i sprawia, że lotos nieodmiennie podąża naprzód, mimo trudności.
Dalszy etap wzrastania kwiatu wiedzie przez wody stawu. I choć wspinaczka wciąż nie jest łatwa, docierają do tego miejsca pierwsze przebłyski światła, materia zmniejsza swą gęstość, prościej jest się poruszać, choć nie wszystko jeszcze jest zrozumiałe i pewne. Ale stale dźwięcząca melodia życia podpowiada lotosowi, że z każdą chwilą jasność będzie się zwiększać, a wędrowanie stanie się mniej dokuczliwe. I kwiat nie ustaje we wsłuchiwaniu się w ten mądry Głos.
I nagle ku zachwytowi rośliny, fale świetlistych kręgów zaczynają coraz mocniej ją obejmować, grając słodkie preludium Krainy Światła, rozpościerającej się ponad powierzchnią stawu.
Teraz wzrost nagle przyspiesza w swojej prędkości i jakości, już nic nie może powstrzymać lotosu w dokonaniu tego ostatecznego wynurzenia i zatopienia się jednocześnie. Ale to ponowne zatopienie oznacza już tylko osiągnięcie Celu, do którego roślina została powołana. Do wyjścia na Światło i zjednoczenia się ponad powierzchnią stawu ze wszelkimi innymi formami stworzenia. W tej wielkiej świetlistej chwili, lotos pozostaje ponad powierzchnią stawu, donikąd się nie wybiera. Wynurzając się, właśnie odnalazł Niebo. Od tej pory zwraca swój cudowny, majestatycznie piękny kielich ku Słońcu, a cień zawsze pozostaje z tyłu. W ciszy i zachwycie trwa, jak trwa Światło i jego przemieniając moc.

Lady Lotos

Wirujący lotos

W swobodnym tańcu, nad nieznaną przepaścią spadają kwiaty.

Spadając wirują. Z początku całkowicie niepewnie, nie wiedzą gdzie mogą upaść.

Potem spadają coraz szybciej i szybciej – cel nie ma tu znaczenia. To, co się dzieje jest już celem. Rozwijają się, wirują szybciej, bardziej dojrzale. Tak jest z nimi, tak jest również z tobą – z twoimi kwiatami, które tworzą ciebie. Tak jest z każdą częścią, z każdą komórką. Czakry, także inne kwiaty – wszystkie one dojrzewają, rozkwitają wraz z nową świadomością. Mogą się rozwijać jedynie w ufności. W końcu sam staniesz się jak lotos unoszony w przestrzeni. Całkowicie przepełniony, całkowicie święty w swej obecności.

Modlitwa lotosu

Bez względu na wszystkie okoliczności, jest centrum, które idealnie scala. Napełnia mnie bezpieczeństwem, czuję się jak kwiat. Nie ma przeciwności, wszystko jest bardzo proste. To właśnie sobie ufam i kiedy nawet świat się burzy, mogę się do siebie zwrócić. Jestem jak lotos, rozkwitam nie bacząc na warunki. Do tej pory nie zauważałem, że wszystko było dostępne, nie mogłem żyć. Teraz nagle pokazuję swobodnie piękno, staję się zupełnie naturalny i wolny. Przeszkody nie istnieją, to ja je wytworzyłem, sam stałem się przeszkodą, którą chciałem zwalczyć. W każdej chwili mogę to zmienić, otwieram się na zrozumienie. Pozwalam sobie rozkwitnąć właśnie teraz, dla własnego i innych dobra.

Jestem całością, rozkwitem, pełnią – kształtuję rzeczywistość, mój ogromny świat. Zawsze jestem. Zawsze mogę zatopić się w sobie, w naturalnej medytacji – i spojrzeć inaczej niż dotychczas. Pozwoli mi to żyć doskonalej, w większym samouświadomieniu i świetle.

Mogę wyrastać z błota, a i tak będę piękny. Nieważne, ile czasu zajmie mi odkrywanie siebie. Ważne, że podążam za sobą, że się rozwijam. Wokół ukochało mnie słońce, wolna przestrzeń, drzewa wysokie i śpiew ptaków. Ciągle pozostaje tyle, czego jeszcze nie zauważyłem.

Dotyka mnie wiatr, jestem idealną częścią, uzupełnionym elementem błogości wszechświata. Mogę wirować, dojrzewać w nieskończoność – pojawiać się tam gdzie zechcę. Przeżyję tyle srogich warunków, które jedynie mnie umocnią. Otwieram się, więc na pełne przeżywanie, zatopienie się w rzeczywistości. Tylko ja mogę siebie odnaleźć, ja mogę ukochać – spojrzeć bez strachu w ogrom przejrzystego nieba. Pozostaję tym, kim jestem, tylko ja mogę się odnaleźć, ukochać – uczynić prawdziwie wolnym.

“Duch najwyższego z ludzi jest nieskazitelny, jak świeży lotos w błotnistej wodzie”

Serca istot są niczym nierozkwitły lotos, – długo pozostają zamknięte na świat. Lotos najpierw musi przeciskać się przez przez brudne, zabłocone dno stawu, później wyciąga się ku górze przez wodę i wtedy wznosi się powyżej wszystkiego w stawie. Osiąga niebo, ogląda swobodnie świat. Mimo wyżyn duchowych, pozostaje ze wszystkimi, jest częścią stawu, częścią nieskończonej całości. Nie potępił niczego, jedynie przetransformował to w subtelną boskość. Może dalej dojrzewać, widzieć w czystości – osiągnął ten mistyczny szczyt, w którym wszystko jest takie, jakie jest. Może dojrzewać, nie skupia się już na zmienianiu innych. Pozwala im wirować we własnym tempie, nawet jak ich wnętrza jeszcze się nie otwarły.

Wędrówka człowieka podobna jest do wędrówki, jaką przebywa lotos. Piękno, które ujawnia się podczas tego rozkwitu, jest niepowtarzalne, jedyne w swoim rodzaju. „Widzę ponad wszystko, widzę prawdziwie” – wciąż się uwrażliwiam, doświadczając więcej, kochając jeszcze intensywniej.

Moje istnienie staje się szalone, pełne, całkowicie wyzwolone. Poznanie przestaje mieć granice. Symbolizuję teraz czystość i świętość wśród nieczystości, zagubienia i mroku. Kiedy pojawia się słońce, kwiat lotosu budzi się ze snu, rozchyla swoje kolorowe płatki. Tak samo, kiedy w sercu człowieka pojawi się jasność, całe istnienie nabiera magii i blasku – staje się odczuwalną jednością. Otwarcie jest swobodnym przejawieniem się, tego, co dostępne w każdym człowieku. To wielka szansa, wielka możliwość dostępna również dla ciebie. Kwiat lotosu zawsze związany był ze światłem, z obecnością przebudzonych, miłujących świat istot. Porównywano je do samych kwiatów zrodzonych z bolesnego ziemskiego doświadczenia. Budda, i inne znane istoty spoczywające na lotosie symbolizują czystość i duchowe oświecenie – niczym nieograniczoną wędrówkę w głąb siebie.

Za Sajanką z Cudownego Portalu.

www.cudownyportal.pl

UMYSŁ MISTRZA

2009-06-17T06:18:00.000-07:00

MODLITWA MISTRZA

Teraz wiem i uświadamiam sobie, że nie jestem sam.
Swoją boskość noszę przy sobie w kieszeni, zawsze dostępną dla pytających.
Rozporządzam uniwersalnymi narzędziami, które oczyszczają przestrzeń i wypełniają Miłością.
Potęga Kosmosu jest stale do mojej dyspozycji.
I gdziekolwiek pojawia się moja aktywność-dzieję się to zawsze w otoczeniu Światła.
Ci, którzy są wokół mnie, widzieć będą jaśniej.
I dokonując wolnego wyboru, wstąpią na bezpieczną ścieżkę prowadzącą do Brzegu.
Oni przetrwają ze mną i staną się częścią Rodziny, którą pomagam tworzyć moim harmonijnym Światłem.
Jestem Mistrzem - Latarnią, Domem Światła.
Gdziekolwiek się udam, spływa na mnie rzeka błogosławieństwa.
Nie potrzeba mi tak zwanego instynktu przetrwania, bo... ja reprezentuję Ostateczne Przetrwanie.
Jestem Definicją Przetrwania.
Mistrzem życia.
Jestem Światłem.
Umysłem Mistrza.

Najczystszy promień uniwersalnej miłości od Lady Lotos dla wszystkich budzących się Mistrzów Światła.

CICHA MODLITWA TOBIASZA

2009-05-12T10:31:00.001-07:00

Przekazana przez Geoffrey'a Hoppe:

Cicha modlitwa jest uznaniem Wszystkiego Co Istnieje.

W tej modlitwie wiem, że każda prośba, którą kiedykolwiek wypowiedziałem, została wysłuchana przez Ducha, i że Duch dał mi wszystko, o co prosiłem.

Jest to uznanie, że moja dusza jest kompletna w miłości i łasce Boskiej.

Jest to uznanie mojego całkowitego stanu perfekcji i istnienia.

Wszystko czego pragnę, wszystko co pragnę stworzyć, istnieje już w mojej rzeczywistości.

Nazwałem to Cichą Modlitwą, ponieważ wiem, że moje istnienie znalazło już swoje spełnienie. Nie ma potrzeby proszenia Ducha o nic, ponieważ wszystko zostało już nam podarowane:

W moim sercu akceptuję moje doskonałe Istnienie.

Akceptuję, że radość, którą sobie życzyłem - jest już w moim życiu.

Akceptuję, że miłość, o którą się modliłem - jest już we mnie.

Akceptuję, że pokój o który prosiłem - jest już moją rzeczywistością.

Akceptuję, że dostatek, którego szukałem - wypełnia już moje życie.

W mojej prawdzie akceptuję moje doskonałe Istnienie.

Biorę odpowiedzialność za to, co sam stworzyłem,

I za wszystkie rzeczy, które są w moim życiu.

Uznaję twórczą moc Ducha, która jest we mnie,

I wiem, że wszystko jest tak, jak powinno być.

W mojej mądrości akceptuję moje doskonałe Istnienie.

Moje lekcje zostały starannie wybrane przeze Mnie,

A teraz przechodzę przez nie w pełni doświadczeń.

Moja droga to święta podróż z Boskim celem.

Moje doświadczenia stają się częścią Wszystkiego Co Istnieje.

W mojej wiedzy akceptuję moje doskonałe Istnienie.

W tym momencie siedzę na moim złotym tronie

I wiem, że Jestem aniołem światła.

Spoglądam na złotą tacę – podarunek od Ducha –

I wiem, że wszystkie moje pragnienia zostały już spełnione.

W miłości do Siebie akceptuję moje doskonałe Istnienie.

Nie rzucam oskarżeń ani nie potępiam Siebie.

Akceptuję, że wszystko w mojej przeszłości było dane z miłości.

Akceptuję, że wszystko w tym momencie pochodzi z miłości.

Akceptuję, że wszystko w mojej przyszłości zaprowadzi mnie do jeszcze większej miłości.

W moim Jestestwie akceptuję moją doskonałość.

I tak właśnie jest.

2009-04-24T08:27:00.000-07:00

MAKTUB, to znaczy JEST NAPISANE...

Przeznaczenie jest największą tajemnicą każdego istnienia.
Jest jak wielka zagadka, oczekująca na rozwikłanie.
Żadne wydarzenie nie następuje bez celu.
Nasze życie jest definiowane przez decyzje, jakie podejmujemy
każdego dnia.
W ten sposób stajemy się współtwórcami naszej rzeczywistości.
MAKTUB to arabskie słowo, które znaczy "jest napisane".
MAKTUB wyraża fakt, że wszystko, co ma się dopiero zdarzyć, już istnieje w umyśle Boga.
Nasze przeznaczenie leży u źródła Celu Duszy.
Ale dysponujemy też Wolną Wolą na Ścieżce naszego Życia.
Człowiek nie jet ograniczony w możliwości uczenia się i rozumienia
Umysłu Boga.
A On jest jest Nieskończony i Wszechwiedzący.
By wiedzieć wszystko trzeba być częścią Wszystkiego.
To właśnie ta wiedza, jaką oznacza MAKTUB...
Jesteśmy odpowiedzialni za rzeźbienie naszej przyszłości.
Ścieżka, którą prowadzi nas na spotkanie z marzeniami
może być wyzwaniem i trudem.
Jednak każda osoba została pobłogosławiona talentami i siłą,
które wypływają z samego centrum duszy.
Każda istota potrafi wydobyć moc ze swojego wnętrza moc,
by wyznaczyć kurs swoim uczynkom i myślom.
Ścieżka naszego Przeznaczenia jest wybrukowana niebezpieczeństwami.
Kroczenie nią wymaga cierpliwości i odwagi.
I często oznacza wędrowanie w samotności.
Ale świat potrzebuje owoców, jakie rodzą spełniane Cele Duszy.
Owoców naszych Dusz...
Oto tęsknota serca...
I powód, dla którego Dusza przybywa ze Światła
i zamieszkuje w ciele.
Ufaj z całych sił, że Twoje Wyższe Ja da Ci znak rady.
Że zadźwięczy w Tobie
pocieszający głos Boga...
MAKTUB...
JEST NAPISANE...

"Powiedz swojemu sercu, że strach przed cierpieniem, jest gorszy, niż sam ból.
I że nigdy żadne serce nie cierpiało, jeśli zdobyło odwagę, by zawsze szukać swoich marzeń."

Opracowanie na podstawie myśli Paula Coelho zaczerpniętych z "Alchemika" oraz filmu video "MAKTUB" projektu "humanityhealing".

Lady Lotos,
z życzeniami uwolnienia z więzów niewiedzy, oddzielających od szczęścia w jego niezmąconej, wiecznej postaci dla Wszystkich Gotowych do wkroczenia na Ścieżkę Poznania!

2009-04-23T08:58:00.000-07:00

MODLITWA WOJOWNIKA

(na podstawie tekstu Stuarta Wilde'a, angielskiego nauczyciela Ruchu na Rzecz Potencjału Ludzkiego)

Ja Jestem, który jest.*
Ufność w życie buduję na wierze w piękno,
które we mnie płynie.
Siła, którą się posługuję wywodzi swoje źródła
z łagodności.
W obszarze ciszy spaceruję z bogami.
W doświadczeniu spokoju zdobywam zrozumienie
siebie i świata.
Napotykając na konflikt-odchodzę.
W zachowywaniu dystansu odnajduję wolność.
Okazując szacunek wszystkim żywym istotom, wyrażam
szacunek sobie.
Angażując się i oddając, doceniam odwagę,
która we mnie tkwi.
W wieczności współodczuwam z naturą całego
Stworzenia.
Z miłością i bezwarunkowo akceptuję ewolucję innych.
W wolności odnajduję moc.
Poprzez swoją indywidualność wyrażam Boga-Siłę
stanowiącego istotę mojego istnienia.
Służąc wszelkim ideom, oddaję całego siebie.
Ja jestem, który jestem.
Wieczny nieśmiertelny, uniwersalny
i nieskończony.
I niech tak się stanie.

* Ja Jestem, który jestem- sformułowanie stanowiące bezpośrednie odniesienie do Uniwersalnej Energii Boga-Siły w człowieku, a jednocześnie imię Boga, objawione biblijnemu przewodnikowi Izraelitów-Mojżeszowi, zapisane w Księdze Wyjścia. Wyrażanie więc obecności Boga-Siły poprzez odwołanie do obecności Ja jestem oznacza identyfikację z najczystszą energią Wszechświata i początek drogi do harmonizowania wszystkich aspektów życia, by odnaleźć w nich światło nieskazitelnego wzorca i zamysłu Uniwersum.

LIST OD OJCA

2009-03-12T08:43:00.000-07:00

Słowa zamieszczone poniżej stanowią esencję PRAWDY. I zawarta jest w nich moc, która może przemienić Twoje życie, jeśli tylko pozwolisz im na to... Pochodzą bowiem z samego Serca Boga. A On Cię kocha i jest tym Ojcem, którego szukałeś przez całe swoje życie. Oto Jego list do Ciebie:

Ukochane Dziecko!

Być może nie pamiętasz mnie zbyt dobrze, ale ja doskonale znam Ciebie… Wiem o każdym Twoim ruchu, wiem, kiedy siadasz i kiedy podnosisz się. Jestem blisko Ciebie na wszystkich drogach, którymi podążasz. Znam nawet dokładną ilość włosów na Twojej głowie…

Zostałeś bowiem stworzony na mój obraz. To we mnie za moim pośrednictwem, żyjesz, poruszasz się i jesteś. Jesteś moim potomkiem. Znałem Cię jeszcze zanim zostałeś poczęty. Wybrałem sobie Ciebie, kiedy planowałem dzieło Stworzenia. Nie jesteś tu przez pomyłkę, ani przypadek, bo wszystkie Twoje dni są zapisane w mojej księdze. To ja wyznaczyłem dokładną datę Twoich narodzin i miejsce, w którym będziesz wiódł swoje życie.

Posłałem Cię na świat jako istotę wolną od lęku, pełną cudowności. Ukształtowałem Cię w bezpiecznym miejscu pod sercem Twojej mamy. I obdarowałem siłą, w dzień, gdy miałeś wkroczyć do świata. Byłem Ci niestety często błędnie przedstawiany przez tych którzy mnie nie znają. Tak naprawdę nie jestem ani oddalony do Ciebie, ani gniewny. Wprost przeciwnie – jestem wyrazem czystej miłości… A moim pragnieniem jest, by otoczyć Cię całą pełnią tej miłości. Po prostu dlatego, że jestem Twoim Ojcem, a Ty moim dzieckiem.

Mam Ci do ofiarowania więcej, niż Twój ziemski ojciec kiedykolwiek mógłby Ci dać. A to dlatego, że ja jestem Ojcem doskonałym. Każde dobro, które otrzymujesz pochodzi ode mnie. Bo jestem Twoim przewodnikiem i wychodzę naprzeciw wszystkim Twoim potrzebom.
Moje plany na Twoją przyszłość od początku przepełnione były nadzieją. Dlatego, że kocham Cię nieskończoną miłością. Moje kochające myśli o Tobie są nieprzeliczone, tak, jak ilość piasku nad morskim wybrzeżu. I cieszę się Tobą, śpiewając.

Nigdy nie zaprzestanę czynienia dobra wobec Ciebie. Bo jesteś moją drogocenną własnością. Moim pragnieniem jest uczynić Cię mocnym z całego serca i z całej duszy. I pokazać Ci rzeczy wielkie, cudowne.

Jeśli będziesz mnie chciał poznać z całych sił – znajdziesz mnie. Promieniej mną, a ja spełnię pragnienia, które drzemią w Twoim sercu. To ja przecież jestem tym, z którego przyczyny rodzą się pragnienia. Mogę uczynić dla Ciebie więcej, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić. Jestem bowiem wielkim mecenasem dobra.

Jestem także Ojcem, który pociesza we wszystkich kłopotach. Kiedy Twoje serce jest zranione, jestem przy Tobie. Tak, jak pasterz troszczy się o swoją owcę, tak ja przytulam Cię do swojego serca.
Pewnego dnia obetrę wszystkie łzy z Twoich oczu. I zabiorę wszystkie cierpienia, których doznałeś na ziemi. Jestem Twoim Ojcem i kocham Cię tak samo, jak mojego syna Jezusa.
Bo poprzez Jezusa objawiła się moja miłość do Ciebie. On jest obrazem mojego istnienia. I przyszedł na świat, by pokazać, że ja jestem dla Ciebie i z Tobą, nie przeciw Tobie. I by powiedzieć Ci, że ja nie liczę Twoich grzechów. Jezus zmarł, byśmy ja i Ty mogli się ze sobą zjednoczyć. Jego śmierć była najwyższym wyrazem mojej miłości do Ciebie.

Oddałem wszystko, co ukochałem, bym mógł zyskać Twą miłość. Jeśli więc przyjmujesz dar mojego Syna Jezusa, przyjmujesz też Mnie. A odtąd już nigdy więcej nic nie oddzieli Cię od mojej miłości.

Dziecko Moje! Wróć do domu, a ja wyprawię największą ucztę, jaką kiedykolwiek widziało Niebo!
Zawsze byłem Twoim Ojcem i zawsze nim będę! I dlatego pytam teraz Ciebie: czy Ty zechcesz być moim Dzieckiem…?

Z miłością czekam na Ciebie.

Twój Tata, Bóg Wszechmogący.

Kolejne zdania Listu są wybranymi wersetami z ksiąg Starego i Nowego Testamentu, od Genesis do Apokalipsy św. Jana.

Zainspirowane projektem Letter from God, You Tube.

MOJĄ SIŁĄ JEST CISZA. NATCHNIONY ŚWIAT AKIANE KRAMARIK

2009-03-03T06:33:00.000-08:00

"Wyobraź sobie, że otwierasz bramę cudownego ogrodu, w którym rośnie Twój najpiękniejszy, biały kwiat. Kiedy podchodzisz bliżej, widzisz małego owada, małą czarną pszczołę. Kwitnienie jest moją sztuką, owadem – moja poezja. Biały kwiat to nadzieja, którą możecie ujrzeć w moich obrazach. Czarna pszczoła jest pracą, cierpieniem i staraniem się, o których piszę w moich wierszach. Nie wolno nam odwracać się od tych, którzy cierpią. To dlatego Bóg chce, bym tworzyła i pokazywała to wszystko. Ale jeśli odejdziecie od białego kwiatu, wystarczająco daleko, waszym oczom ukaże się nie czarny punkt, a tylko chwała białego kwiatu..."

Tekst Akiane Kramarik, napisany przez nią w wieku 9 lat; przekład autorski

Akiane ma 12 lat. Urodziła się w małym miasteczku w stanie Illinois w USA, jako córka Litwinki i Amerykanina, nie wierzących w Boga i wychowujących swe dzieci według ateistycznej wizji świata. Akiane w wieku czterech lat zaczęła tworzyć rysunki, które zwracały uwagę swą niezwykłą, dojrzałą formą, w stosunku do przeciętnego poziomu umiejętności rysowniczych dzieci w tym wieku.

W wieku sześciu lat stworzyła swoje pierwsze obrazy, w wieku lat siedmiu swoje wyraźnie natchnione myśli dziewczynka zaczęła ubierać w formę poetycką.

Pytana o pochodzenie tych niezwykłych wizji i myśli, zawieranych w twórczości, odpowiada niezmiennie tak samo:

„Zostałam pobłogosławiona przez Boga. A jeśli zostałam pobłogosławiona, to jest tylko jeden jedyny powód, dla którego tak się stało - by rozświetlać drogę innym.”

Wszystkich, którzy noszą w sercach tęsknotę za nieskończoną miłością Boga, zachęcam do odwiedzenia oficjalnej strony internetowej małej Akiane Kramarik i świata jej poruszającej, natchnionej twórczości, w której opowiada o swoich spotkaniach z Bogiem.

www.akiane.com

PERŁY NIEBIESKIEGO SŁOWA

2009-03-01T07:16:00.000-08:00

"NIKT NIE ZAPALA LAMPY I NIE PRZYKRYWA JEJ GARNCEM, ANI NIE STAWIA POD ŁÓŻKIEM, LECZ UMIESZCZA NA ŚWIECZNIKU, ABY WIDZIELI ŚWIATŁO CI, KTÓRZY WCHODZĄ."
(Łk. 8, 16)

Ludzi często napełnia niezrozumienie i koncentracja na ego.
Tak, czy inaczej - wybacz im to.

Zdarzyć się może, że jeśli będziesz uprzejmy, ludzie oskarżą Cię o ukryte motywy.
Tak, czy inaczej, pozostań uprzejmy.

Zdarzyć się może, że jeśli będziesz uczciwy, zostaniesz oszukany.
Tak, czy inaczej - pozostań uczciwy.

Jeśli znajdziesz szczęście, ludzie mogą być wobec Ciebie zazdrośni.
Tak, czy inaczej - pozostań szczęśliwy.

Dobro, które czynisz dzisiaj, może jutro pójść w niepamięć.
Tak, czy inaczej - czyń dobro.

Dawaj światu wszystko, co masz najlepszego, choć i tak może się to okazać niewystarczające.
Tak, czy inaczej - dawaj z siebie to, co masz najlepszego.

W ostatecznym rozrachunku, liczy się tylko to, co jest między Tobą i Bogiem,
a nie między Tobą a ludźmi.

Matka Teresa (przekład autorski)

A JEŚLI ZNAMY SIĘ Z NIEBA...?

2009-02-28T03:10:00.000-08:00

Pewnego razu czysta Dusza przechadzała się po nieskończonych, zachwycających przestrzeniach Nieba i rozmyślała nad najwspanialszym uczuciem, jakiego można doświadczyć i najwspanialszą umiejętnością, jaką można opanować.
- Może miłość jest tym, czego szukam...- myślała sobie. - No tak, ale tutaj w Niebie, wszyscy się kochamy i szanujemy... Może udzielanie pomocy innym? Ale przecież tutaj w Niebie nawet nikomu nie trzeba pomagać, bo wszystko jest proste, przyjemne, łatwe i doskonałe. Wszelkich dobrodziejstw jest Tu pod dostatkiem...

Nie mogąc sobie poradzić ze swoim dylematem, rozmyślająca Dusza udała się do Pana Boga. Ten zaś jej odpowiedział, że uczuciem i umiejętnością, nad którą się zastanawia jest Wybaczanie.
- Ach, to wspaniale! - zachwyciła się Dusza. Po chwili jednak jej entuzjazm przygasiła wątpliwość:
- Komu ja mam Tu wybaczać? Przecież wszystkie istoty tutaj są takie dobre i wspaniałe!
Wtedy Pan Bóg wyjaśnił:
- Aby przekonać się o tym, czy Wybaczanie jest takie proste i osiągnąć tę umiejętność, powinnaś udać się na Ziemię. Jeśli chcesz, poślę Cię tam, byś mogła się uczyć.
- Ależ oczywiście, że chcę! - natychmiast zgodziła się Dusza.

Przed udaniem się na misję na Ziemię, żądna wiedzy Dusza, zwierzyła się ze swoich planów swojej ukochanej przyjaciółce - innej czystej Duszy. Ta zaś rzekła:
- Wiesz, jeśli chcesz, mogę się udać z Tobą na Ziemię i pomóc Ci zdobyć tę wspaniałą umiejętność, co Ty na to?
- Naprawdę? - ucieszyła się czysta Dusza? Naprawdę możesz to dla mnie zrobić?
- Ależ oczywiście - odpowiedziała przyjaciółka? Cóż wspanialszego może być we wspomaganiu przyjaciół! Musisz jednak pamiętać o jednym - kiedy spotkamy się na Ziemi, nie będziemy pamiętać, o naszej znajomości z Nieba. Kiedy będę Ci pomagała w przyswojeniu tej nowej lekcji, lekcji wybaczania, może się zdarzyć, że dam Ci się we znaki tak bardzo, że nie będziesz mogła mnie znieść. I kiedy dojdzie do tej sytuacji, wówczas pamiętaj, że jestem Twoją przyjaciółką z Nieba, że pomagam Ci się nauczyć upragnionej umiejętności...

opracowanie na podstawie materiałów Sławomira Świerzbińskiego

P.S. A JEŚLI OSOBA, KTÓRA CIĘ SKRZYWDZIŁA JEST TWOIM PRZYJACIELEM Z INNYCH WYMIARÓW...? NIE ZAPOMINAJ O TAKIEJ MOŻLIWOŚCI, ZWRÓĆ SIĘ DO BOGA, KTÓRY W TOBIE ŻYJE, NIECH WYBACZENIE OCZYŚCI KOMNATĘ TWOJEGO SERCA Z ŻALU I ROZCZAROWANIA. OSIĄGNIJ NAJWSPANIALSZĄ UMIEJĘTNOŚĆ, PO JAKĄ TU PRZYSZEDŁEŚ...
Lady Lotos

ZAPACH WSZECHŚWIATA

2009-02-26T03:24:00.000-08:00

Nieskończone piękno i niewinność, które wyłaniają się z zachwycających form natury, są prawdziwym obrazem Najwyższej Siły i jej "charakteru".
Poszukiwania odpowiedzi na pytanie o pochodzenie dobra i nauka, mające na celu zakotwiczenie się na stałe w obszarach wszelkich dobrodziejstw życia, prowadzą nieuchronnie ( w najlepszym znaczeniu tego sformułowania) do uzyskania uskrzydlającej i uwalniającej pewności. Pewności o swym prawdziwym pochodzeniu z Ojczyzny Wiecznego Światła i możliwości powrotu do Niej już teraz, w tym trwającym, podgwiezdnym życiu na Ziemi.
A po uzyskaniu tej świetlistej świadomości, nic już nie jest takie, jak wcześniej. Żadna bowiem z wcześniejszych chwil szczęścia nie może równać się tej pełni spokoju i ciszy, która wynika ze zjednoczenia z Siłą, działającą w każdej najdrobniejszej cząstce budującej Uniwersum. I wtedy zapach Wszechświata, jego puls, tembr głosu i nieprzeliczone barwy, stają się tak samo bliskie i znajome, jak rytm własnego serca. Zapraszam do obejrzenia video "The Promised Land", z muzyką Anugamy, który mowę Wszechświata przekłada na język muzyki w sposób, który nie pozostawia wątpliwości, że życie zostało stworzone, by zwyciężać... LADY LOTOS
http://www.youtube.com/watch?v=kAGbmAl4L24

NIEKOŃCZĄCA SIĘ HISTORIA SPEŁNIANEGO MARZENIA

2009-02-25T07:47:00.000-08:00

NIEKOŃCZĄCA SIĘ HISTORIA SPEŁNIANEGO MARZENIA,
CZYLI W TERMINIE U MISTRZA WSZECHŚWIATA

Od pierwszych chwil mojej życiowej Wędrówki Pod Gwiazdami, towarzyszyło mi przeczucie, że "z innych światów mnie Tutaj przywiało". To uczucie-przeczucie pochodzenia ze świetlistej Ojczyzny wszelkiego dobra pojawiało się zarówno w doświadczaniu pomyślności, jak i na ostrych zakrętach podróży przez rzeczywistość Ziemi i jej lekcje.

Po latach zmiennych pogód, nastrojów, kierunków wiatrów i obieranych celów, dane mi zostało dostrzeżenie tej nieskończenie kochającej Dłoni mojego Mistrza-Wszechświata, który kierował moje serce ku Prawdziwej Ojczyźnie. Zrozumiałam, że za każdym razem, gdy uczucie przybywania z Ojczyzny Światła rozpromieniało mój ziemski świat, Dłoń Obfitości Wszechświata, kładła przed moimi oczami złotą cegiełkę do zbudowania spełnionego życia, przy użyciu praw i prawd Uniwersalnej Miłości, Mądrości i Mocy.

Mistrz Wszechświat, nieomylny, nigdy nie popełniający błędu, uczy mnie stale najprostszych i jednocześnie najbardziej rewolucyjnych zasad rządzących Istnieniem, niezależnie od tego, czy atomy tego istnienia poruszają się w formie przydrożnego kamienia, pszczoły spijającej miód z kwiatów kołyszących się wśród łąk, czy myśli i czynów człowieka. Przebrnąwszy, jak kwiat lotosu, najpierw trudną drogę przez muliste wiry dna stawu, a potem wody nieświadomości, zakwitłam ponad powierzchnią stawu doświadczenia.

Odtąd stale zwracam twarz ku Słońcu, a wtedy cień zawsze pozostaje z tyłu.

Uczucie wolności i jedności z każdą najdrobniejszą cząstką Wszechświata, jakiego doświadczam, jest nieporównywalne z żadnym innym pół-szczęściem z wcześniejszych etapów życiowej drogi.

Wyzwalającą wiedzę, która jest mi dana, zamykam w lektury, tworzone pod natchnieniem cudów, jakie na każdym kroku dokonują się w moim życiu. Moje książki szybują pod strzechy, serca i myśli, niosąc Światło. Właśnie tak rozprzestrzenia się Uniwersalna Miłość. Idę drogą spełniających się marzeń, szczęścia i pokoju serca, którego pełnia przekracza moje najśmielsze oczekiwania. I tego uwolnienia życzę Wszystkim, którzy są zdecydowani wejść na ścieżki ulepszania swojego życia przy użyciu wszechmocy Dobra, samodyscypliny i wytrwałości. Wszystkich nas przywiało z innych światów. Już Teraz i Tutaj możemy się przebudzić...

LADY LOTOS

LIST O WKROCZENIU NA DROGĘ ALCHEMICZNEJ PRZEMIANY

2008-09-07T03:32:00.000-07:00

Drogi Odwiedzający!

Zainspirowana własnym doświadczeniem oraz oceanem bezcennej wiedzy, nad brzegiem którego stanęłam w bardzo trudnym momencie życia, postanowiłam podzielić się wiarą i entuzjazmem, związanymi z odkrywaniem darów pracy z podświadomością i euforycznymi efektami, jakie przynosi poznawanie siebie, umożliwiając realizację nawet najbardziej nieprawdopodobnych marzeń.
W biegu naszego życia zdarza się niejednokrotnie taki moment, który odbieramy jako kataklizm, moment, o którym myślimy w kategoriach nieodwracalności i końca wszystkiego, niezależnie od tego, jakiej dziedziny życia on dotyczy.
Zwykle takie wydarzenie wiąże się z uruchomieniem lawiny rozmaitych, bardzo silnych emocji, na czele ze strachem, a nawet przerażeniem, a także różnymi formami "krzyku" na niesprawiedliwość.

Jeśli dodatkowo, dramat, w obliczu którego stajemy, wiąże się z utratą wartości, których budowanie oznaczało wielki nakład wysiłku, starań, czasu, to sytuacja taka zazwyczaj traktowana jest jako niemożliwa do udźwignięcia z powodu braku sił do podjęcia działań na nowo.
Taka chwila, kiedy stajemy na skrzyżowaniu dróg, poranienie, zrozpaczeni i bezsilni, może jednak okazać się pukaniem do drzwi naszej duszy daru czuwającego i kochającego nas Wszechświata, choć przyjęcie takiego punktu widzenia budzić może w pierwszym odruchu zaprzeczenie, gniew i odrzucenie.
Rzymski poeta Owidiusz powiedział : "Większość istot powstaje z innych, jest jednak pewien rodzaj, który odradza się sam z siebie." Francuskie przysłowie mówi z kolei, że "Przypadek, to taki moment, kiedy Bóg, działając w naszym życiu, pozostaje anonimowy."
Szansa, jaką możemy dać sobie, uciszając choć na chwilę szaleństwo emocji, kiedy znaleźliśmy się nad brzegiem Przepaści, a także spojrzenie prosto w oczy tej sytuacji, przyjrzenie się jej i zaakceptowanie, może stać się pierwszym krokiem na drodze odwrotu znad Przepaści-w kierunku nie tylko poprawy istniejącej chwili, ale w stronę życia, którego zawsze pragnęliśmy i projektowaliśmy je wewnątrz siebie.

Wiarygodność tej idei potwierdzają historie milionów ludzi na całym świecie, którzy w obliczu swojej osobistej katastrofy, podjęli decyzję o tym, że dowiedzą się, co znajduje się za tym niespodziewanym i przerażającym zakrętem, poprzez naukę rozumienia, prawdy o sobie, i nieuciekania przed głosem swojej duszy, intuicji, wewnętrznej mocy.
Starożytni Egipcjanie wierzyli w ptaka o złotych piórach, który co pięćset lat podejmował od nowa poszukiwania swego prawdziwego "ja". Wiedział, że drogę do prawdziwego siebie można znaleźć jedynie poprzez unicestwienie starych przekonań, mechanizmów, nawyków, budował więc stos z mirry i cynamonu i dokonywał aktu samospalenia, by powstać z popiołów jako istota, złożona z tego, czym był i tego, czym się stał.
Elisabeth Lesser, założycielka Instytutu Omega, zajmującego się warsztatami z zakresu uzdrawiania, duchowości, sztuki międzykulturowej, w swojej książce pt. "Masz w sobie siłę", pisze:
"Wy i ja jesteśmy feniksami. I my możemy się odrodzić po przejściu trudności. Nasze życie prosi, byśmy umierali i rodzili się na nowo w każdej konfrontacji ze zmianą-zachodząca w nas oraz w naszym świecie. Gdy poznamy dogłębnie, czym jest strata, i pozostaniemy na dnie z otwartym sercem, w mroku i bólu możemy powrócić na powierzchnię, poznawszy smak słodyczy życia i euforii związanej z wewnętrznym rozwojem. Gdy nie mamy już nic do stracenia, odnajdujemy prawdziwe ja, które jest całościowe, któremu nic nie brakuje, które potrzebuje innych tylko do towarzystwa w podróży, a nie do zdefiniowania lub dopełnienia siebie.

Na tym polega życie mające sens i pełne nadziei-związane z prawdziwym szczęściem i wewnętrznym spokojem. Na tym polega Przemiana Feniksa."
Skarby zwrócenia się do siebie i ujrzenie światła i mocy własnego wnętrza, ukrywanego czasem latami i obrastającego pancerzem negatywnych myśli, chęcią dostosowania się do ogólnie przyjętych norm, są nieprzeliczone i niemierzalne. A decyzja o ich odnalezieniu-początkiem cudownej przygody, prowadzącej przez krainę radości i sensu życia, szczęścia i realizowania wszelkich marzeń.
Zdarza się, że do zapoczątkowania procesu Przemiany Feniksa, nie musi prowadzić trauma utraty, stawania nad Przepaścią, rozpacz zmiany. Często bowiem, mimo spełniania w swoim życiu kryteriów konkretnych ról społecznych, zarabiając na zapewnienie nawet ponadprzeciętnych potrzeb i nie mając zmartwień natury zdrowotnej, czy dotyczącej relacji z ludźmi, odczuwamy w najmniej odpowiednich chwilach, nieokreślony BRAK.
Przyjmuje on czasem formę dojmującego, nieokreślonego pragnienia, czy przeraźliwej i też nieokreślonej tęsknoty, niepokojącego marzenia. Jeśli prowadzimy powierzchownie spełnione życie, w taki właśnie sposób puka do drzwi nasza dusza, próbując zawołać nas do zajrzenia w głąb siebie i podążenia za naszym prawdziwym "ja".
Możemy zignorować to wołanie, ale otwierając się na prawdę o sobie, zyskać możemy odpowiedź na pytanie, którędy wiedzie droga do szczęścia. A przecież tę odpowiedź pragniemy poznać wszyscy bez wyjątku.
Zapraszam serdecznie Wszystkich Odwiedzających do czytania postów, które relacjonują moje własne odkrycia na drodze procesu Przemiany Feniksa, a także doświadczenia innych oraz treści pochodzące z oceanu wiedzy pod wspólnym mianownikiem Rozwoju Osobistego, który otworzył dla mnie swoje skarby u progu mojej własnej drogi do siebie.
Pozdrawiam, wysyłając złote obłoki energii zmian.
LADY LOTOS

PRZED BRAMĄ PRZEMIANY

2007-09-08T14:44:00.000-07:00

PRZED BRAMĄ PRZEMIANY

Jak zacząć swą wędrówkę po schodach prowadzących wgłąb nas, do mieszkania duszy? Jak pokonać niemoc i niechęć do uchylenia drzwi, za którymi czai się nieznane? Jak odeprzeć myśli, które na skutek lęku przed owym nieznanym, próbują zatrzymać nas przy tym, co niekoniecznie dobre (a często wręcz niszczące, powstrzymujące w biegu), ale przez swą długotrwałą obecność-znane, a w rezultacie bezpieczne...?
Elizabeth Lesser w rewelacyjnej, moim zdaniem i rewolucyjnej publikacji "Masz w sobie siłę", pisze o tym powstrzymującym mechaniźmie następująco:
"Często łatwiej jest tkwić przy starych zachowaniach i sposobach myślenia, nawet wtedy, gdy nam nie służą i nas unieszczęśliwiają. Niczym zwierzęta, które nie opuszczają klatki, gdy ktoś otworzy drzwi, czujemy się spokojniej z tym, co znamy. Przywiązujemy się do tego, jak się sprawy układają, bez względu na to, jak bardzo staje się to śmieszne i destrukcyjne. Wiemy, że już dawno powinniśmy dokonać zmian.[...] Jesteśmy uwięzieni we własnej wersji rzeczywistości, boimy się zmierzyć z prawdą. Chcemy zachować złudzenia.[...] By zmienić przyzwyczajenia i postawy nagromadzone w ciągu życia, musimy pragnąć czegoś więcej [...] Musimy pragnąć prawdy. Musimy zwracać uwagę na głos, który wywołuje nas z bezpiecznej strefy, musimy chcieć pozbyć się tego, co stoi na drodze do prawdziwego ja."

Znalezienie się u wrót procesu Przemiany Feniksa oznacza konieczność podjęcia decyzji. Decyzji, czy otworzymy wewnętrzny słuch na swoją własną Prawdę, na nasze autentyczne pragnienia. Musimy wybrać, czy w dalszym ciągu podążać bezpieczną drogą starych, znanych sposobów myślenia, postępowania i tym samym zwalczania prawdziwych oczekiwań poprzez uelastycznianie się, dostosowywanie do tego, w jakiej sytuacji jesteśmy i godzenie na połowiczne radości, połowiczne spełnienia, a może czasem nawet ich ćwierci lub tylko namiastki.

Rodzimy się z w pełni wykształconym umysłem podświadomym, w przeciwieństwie do świadomego, który dopiero w trzecim miesiącu życia zaczyna uruchamiać swą pracę i ewoluować w miarę upływu czasu i naszego rozwoju. Podświadomość od pierwszej chwili "czuje i wie". I jest skarbnicą wiedzy o nas, naszych preferencjach, pragnieniach i możliwościach. Dlatego odkładanie na potem decyzji o zmianach, których się obawiamy i usprawiedliwianie takiego stanu "niewiedzą o tym , czego tak naprawdę chcemy" jest nieuzasadnione.
Tak naprawdę każdy z nas dokładnie wie... Wie, co powinien zrobić, co jest dla niego dobre i co wybrać. Uznanie tej prawdy, wynikającej z działania podświadomości jest milowym krokiem na drodze do Wielkiej Zmiany. Wielkiego skoku w Ocean Nieznanego, który okazać się może Oceanem Nowego Spełnionego Losu.

Ze swojej strony mogę tylko dodać, że w każdej z sytuacji, która przychodząc, zasiewa zamęt w spokoju mojej duszy, przypominam sobie tę nieograniczoną moc uzyskiwania odpowiedzi na wszystkie pytania tylko i wyłącznie poprzez użyczenie głosu wewnętrznej mądrości, która wszystko wie.
Przecież tak naprawdę wiem... Przecież tak naprawdę wiem, co zrobić. Jeśli nawet w pierwszej chwili bronię się przed usłyszeniem odpowiedzi i urzeczywistnieniem jej w podjęciu właściwej decyzji, przypominam sobie wybór, jakiego dokonałam, wkraczając w proces Przemiany Feniksa: już więcej nie ranić swojej duszy postępowaniem opartym na półśrodkach i półkrokach, półradościach i półspełnieniach.
I choć postępowanie zgodnie ze światłem duszy nie od początku jest proste, wymaga zdecydowania, konsekwencji, a czasem całkowicie nowego porządku, to jednak jego owoce w postaci poczucia bezgranicznej, wewnętrznej wolności, jedności ze wszystkimi aspektami siebie i całym Wszechświatem i czystej radości, bez wcześniejszych "nieokreślonych braków" są nie do przecenienia dla każdego, kto choć raz ich doświadczył.

LADY LOTOS

MAGICZNE ZAKLĘCIE AFIRMACYJNE

2007-09-08T13:09:00.000-07:00

CLEARIA. CRYSTALIA. VITALIA.

Jestem czysta(y). Jestem silna (y). Jestem witalna(y).

Idę przez życie wypełniona(y) światłem swej świadomości.

Pozostaję w harmonii ze Wszechświatem i ze sobą.

Każdego dnia, pod każdym względem, powodzi mi się coraz to lepiej i lepiej i lepiej.

Każdego dnia, pod każdym względem, jestem coraz to bardziej i bardziej i bardziej.....
(tu wstaw pragnienie, marzenie, wartość umiejętność, cechę charakteru).

Jestem miłością.

Jestem światłem.

Żyję w prawdzie.

Każdego dnia wyrażam wdzięczność za wszystkie spływające na mnie błogosławieństwa.
...........................................................................................................................................................................

Zgodnie z radą zawartą w Poradniku małych i dużych kroków dla poszukującej duszy "Zakochaj się w życiu" Ewy Foley, powyższą formułę afirmacyjną należy powtarzać siedem razy z rzędu, kilka razy dziennie.
Przytoczone w tej samej książce słowa speca od technik afirmacyjnych Stewarta Wilde, przekonują, że:
"Twoje afirmacje działają jak gałązki w ognisku. Gdy wstajesz rano, zaczynasz gromadzić energię dnia. Korzystaj ze swoich afirmacji, aby podtrzymywać przepływ energii. Skup się na chwilę, by uznać nieskończone piękno swojej istoty oraz swoje miejsce we wszystkim, następnie kontynuuj swoje działania."
To chyba jedno z najtrafniejszych porównań na temat i plastycznych wyobrażeń sensu działania afirmacji, jakie wymyślono. Każdy z nas potrzebuje swojej własnej stylistyki w docieraniu do podświadomości, przebudzeniu jej i rozpoczęciu z nią fascynującej współpracy.
Dlatego warto eksperymentować i szukać najlepszych i najprzyjemniejszych dla siebie sposobów przekierowywania umysłu na nowe tory, poprzez zmianę myślenia na pełne pozytywów.
Dla mnie sposób obrazowania Stewarta Wilde'a, zawarty w tym krótkim, powyżej przytoczonym tekście okazał się na tyle rewolucyjny w odbiorze, że odpowiedzią na niego jest systematyczność w pracy z afirmacjami wręcz o wymiarze "świętego obowiązku".
Za każdym razem, gdy milion czynności do wykonania, które sobie uświadamiam, próbuje przesłonić mi konieczność zajrzenia do swojej duszy i porozmawiania z nią systemem afirmacji choćby przez chwilę, natychmiast oczami wyobraźni widzę ognisko mojej życiowej energii, które muszę podtrzymać, by nie zagroziło mu przygaśnięcie.
I wtedy wszystko inne staje się nieważne, a ja pośród hałasów, dźwięków i zadań do wykonania, odpływam do Prawdy siebie, przenoszę się do świata światła i odgłosów natury, uznaję swoje nieskończone piękno i miejsce we wszystkim, a potem, rozświetlona i spokojna o swoje ognisko, powracam do swoich zadań. A one zyskują wtedy na jakości ich spełniania, bo wracam z tej krótkiej czasami wycieczki do siebie z tak jasnymi myślami, że wszystko dzieje się bez wysiłku:)